eloisinjartiyeri:

insanlar gerçek olsaydı yalnızlığa bu kadar sıkı sarılmazdı hiç kimse.

direksiyonu sıkı sıkı tutmak da değiştirmiyor gidişatı.sonra yola bırakıyorsun kendini,yol şeride, şerit zamana… alabildiğine muallak.
ben o zaman biraz kestireyim diyorsun..denizi görünce uyandırın ama.

sen uyurken iki ucu kopuk halleri birleştirmeye gelen adam mırıldanıyor;

”ne kadar kendini bir şeylere kapatırsan kapat hiçbir şey değişmiyor.. sadece yatağına uzanıp hayaller kurmaya başlıyor, bunların da yattığın yerden gerçek olmasını istiyorsun ve zamanla bakıyorsun ki hiçbir şey olmamıs, hep bir şeyler istemişsin ve olmamış ve olmamış ve olmamış.. ve öyle bir şey oluyor ki artık hiç bir şey yapmaya cesaret edemiyorsun  aslında sahip olabileceğin şeyler için sadece parmağını şıklatmak yetecekken parmağını şıklatmak bile zor geliyor. bi kere olabileceğine inanmıyorsun, uğraşmıyorsun vazgeçiyorsun…kendine çok fazla haksızlık ediyorsun.. “